Obok opowiadań pisał wyraziste kunsztowne, według stylu barokowych szkiców literackich i obszerne z ekspresjonistycznym wyczuciem przepojone powieści (Tolminci, Štefan Golja in njegovi, Plebanus Joannes, Bogovec Jernej). Po tym nastąpił okres chwilowego uspokojenia, w którym powstały dzieła bardziej barokowe, fabułowo rozwinięte (Osmero pesmi, Magister Anton, Salve virgo Catharina). Następnie nastąpił okres załamania (1929–1933), rozrachunków z samym sobą i słabnącej siły twórczej z ostatnimi ważniejszymi utworami (nowele Thabiti kumi, Usahli vrelci). Po 1933 roku napisał jeszcze podręcznik z teorii literatury, kilka autobiograficznych artykułów i sporo krytyk. Do tekstów dramatycznych, powstałych głównie w latach 20. z podobną tematyką jak utwory prozatorskie, należą ekspresjonistyczne groteski Berači, Katastrofa, V Emavs i barokowe tragikomedie Salve virgo, Catharina.