Jan Kubin (ur. 19 grudnia 1876 w Krakowie, zm. 13 sierpnia 1927 w Wilnie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 19 grudnia 1876 w Krakowie, w rodzinie Ernesta i Anny z domu Wening. Był uczniem gimnazjum (1886–1894) oraz słuchaczem Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt (1894–1897). Od 1897 podporucznik i oficer zawodowy kawalerii cesarskiej i królewskiej armii. W latach 1901–1903 był słuchaczem Szkoły Wojennej (niem. Kriegsschule) w Wiedniu). Po ukończeniu szkoły wrócił do 6 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Rzeszowie. W latach 1904–1905 pełnił funkcję adiutanta pułku, a w latach 1905–1914 był przydzielony z macierzystego pułku na stanowisko adiutanta osobistego komendanta 10 Korpusu i generała komenderującego w Przemyślu, którymi byli kolejno generał piechoty Arthur Georg Pino von Friedenthal, generał kawalerii Heinrich Kummer von Falkenfeld i generał piechoty Hugo Meixner von Zweienstamm. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W I wojnie światowej walczył na froncie rosyjskim i rumuńskim.