W tym też roku dokonujący reorganizacji polskiego Kościoła Bolesław II Szczodry miał przenieść siedzibę diecezji śląskiej z powrotem do Wrocławia. Historyczni plebani z kościoła parafialnego w Ryczynie są poświadczeni od schyłku XIII w. Natomiast ostatnia wzmianka o bezimiennym plebanie Ryczyna pochodzi z 1454 roku.
Jak donosi kronika Komasa z Pragi, około roku 1093 Ryczyn został zniszczony przez czeskiego księcia Brzetysława II, gdy ten najechał na Śląsk. Gród ryczyński został odbudowany i stał się wtedy jednym z najważniejszych polskich grodów obronnych Śląska. Gród skutecznie obronił się w roku 1103 przed wspólnym najazdem książąt czeskiego Borzywoja II i ołomunieckiego Świętopełka, oraz w roku 1109 przed najazdem króla niemieckiego Henryka V.
Ryczyn jest wymieniany również w dwóch bullach papieskich z lat 1155 (jako Trecen) i 1245 (jako RechenGerard Labuda, Studia nad początkami państwa polskiego, tom II, Templum, Wodzisław Śląski, 2012, s.155.) dla biskupstwa wrocławskiego. Wskazują one na kasztelańską funkcję grodu ryczyńskiego. Pod koniec XIII w. Ryczyn jako kasztelania zaczął tracić na znaczeniu. Gród był siedzibą kasztelanii do roku 1297. Ostatnia wzmianka o grodzisku pochodzi z roku 1340, gdy gród został przekazany brzeskim dominikanom.