Jednocześnie w związku z rosnącą liczbą studentów w latach 1890–1910 rozbudowano jego siedzibę. W latach 1837–1914 Instytut ukończyło 5700 inżynierów. Kolejnymi dyrektorami Instytutu w tych latach byli: inżynier Jakow Iwanowicz Lamański (1863–1869), inżynier Nikołaj Andriejewicz Jermakow (1869–1875). Iwan Aleksiejewicz Wyszniegradzki (1875–1878), inżynier Mikołaj Pawłowicz Iljin (1879–1891), Charlampij Siergiejewicz Gołowin (1891–1902), Dmitrij Stiepanowicz Zernow (1902–1906), Aleksander Aleksandrowicz Woronow (1906–1908) powtórnie (1908–1913), Gieorgij Filippowicz Depp (1913–1915) i Lew Pietrowicz Szyszko (1915–1920).
W czasie I wojny światowej zajęcia w Instytucie praktycznie zawieszono. W jego głównym budynku umieszczono szpital, a w pozostałych uruchomiono różnego rodzaju szkolenia dla kierowców i techników służących w armii. W warsztatach i laboratoriach zorganizowano produkcję chloru, materiałów wybuchowych, łusekСанкт-Петербургский практический технологический институт Императора Николая Первого ( Технический Университет) [dostęp 6.08.2023.