Przez kolejne lata Ocean Odyssey rdzewiała w dokach. Zauważona przez Boeinga, została zakupiona przez Kværner Rosenberg ze Stavanger w Norwegii i włączona do konsorcjum Sea Launch. Remont trwał od 1995 do 1997, a jego efektem były przedłużony pokład oraz dodatkowy napęd. Z górnego pokładu usunięte zostały urządzenia wiertnicze, a ich miejsce zajęła przestrzeń startowa oraz hangar. W maju 1997 platforma przybyła do stoczni Kværner Vyborg i otrzymała sprzęt potrzebny do przeprowadzania startów rakiet.
thumb|240px|Ocean Odyssey podczas remontu po eksplozji, Esquimalt w Kanadzie.
Wybuch podczas startu 30 stycznia 2007 r. rakieta Zenit-3SL niosąca satelitę NSS-8 wybuchła podczas startu na pokładzie Ocean Odyssey; w wypadku nikt nie zginął. 3 lutego 2007 r. w Internecie pojawiły się zdjęcia zniszczonej platformy. Uszkodzenia były powierzchowne, jednak deflektory pod pokładem odczepiły się i spadły do morza.
Ocean Odyssey wróciła do pracy wraz z pomyślnym wyniesieniem satelity Thuraya-3 15 stycznia 2008 r.
Odniesienia w kulturze Platforma pojawiła się w powieści Czarny wiatr z 2004 r. autorstwa Clive’a Cusslera.
Zobacz też statek półzanurzalny
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Jednostki półzanurzalne Kategoria:Kosmodromy