thumb|350px|Kropierz Jana Kazimierza Wittelsbacha Kropierz – okrycie z tkaniny na konia, zakrywające go z wyjątkiem pyska, ogona i dolnych partii kończyn.
Historia Znany był już w starożytności na Bliskim Wschodzie, kiedy to jako pikowany lub ponaszywany płytkami z metalu, rogu czy kości pełnił rolę zbroi końskiej. Używany był m.in. przez klibanariuszy i katafraktów. W średniowiecznej Europie pojawił się w XII wieku jako odpowiedź na służące technice wojennej wynalazki (m.in. kusze, buzdygany, nadziaki, hełmy garnczkowe), w większości przywiezione przez uczestników pierwszych krucjat.
Budowa Kropierz wykonywano z miękkiego materiału, o odpowiedniej kolorystyce. Składał się z dwóch części: okrywającej głowę i szyję – okrywał całą szyję i głowę, posiadał otwory na uszy, oczy i pysk. Ogłowie konia umieszczano pod materiałem. okrywającej tułów konia – był to luźny fartuch zwisający do nóg konia. Umieszczano również otwór na ogon.
Zazwyczaj również wodze wykonywano w kolorystyce identycznej, co kropierz.
Jeżeli koń posiadał zbroję, kropierza nie stosowano lub okrywano nim zbroję.