Geometria wnętrza Koncepcja „geometrii wnętrza” jest uważana przez krytyków za najbardziej nowatorski wkład Kozakiewicza do teorii i praktyki architektonicznej. Od lat dziewięćdziesiątych artysta kwestionuje dominującą w architekturze antropocentryczną tradycję człowieka witruwiańskiego, opartą na kanonie proporcji ludzkiego ciała. W zamian proponuje paradygmat organiczny dając wyraz przekonaniu, że człowiek jest integralnie zrośnięty z przestrzenią, w której żyje. alt=Jarosław Kozakiewicz, Enneagram, 2001, Centre of Polish Sculpture in Orońsko|mały|Jarosław Kozakiewicz, „Enneagram”, 2001, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku Jego prace tworzą przestrzenie, których struktura wyznaczana jest przez linii łączące otwory w ludzkim ciele, odpowiadające za zmysły, wydalanie i reprodukcję. Dzięki nim kontaktujemy się ze światem zewnętrznym i stajemy się częścią wielopoziomowej sieci komunikacji między bytami. Te połączenia odzwierciedlają harmonijną relację człowieka z naturą.
Geometrię wnętrza poprzedza Enneagram (2001) – przestrzenny model ciała reinterpretujący człowieka witruwiańskiego z rysunku Leonarda da Vinci. Kolejny projekt, Absentia (2002), stanowi graficzne przedstawienie metody wyprowadzania brył geometrycznych z ludzkiego ciała.