Zainteresowanie Kozakiewicza astronomią i nowymi technologiami objawia się futurystycznym rysem w jego sztuce, obecnym już w latach dziewięćdziesiątych. Pogłębiając temat relacji makrokosmosu z mikrokosmosem, artysta koncentruje się na otworach ludzkiego ciała jako miejscach przepływu między człowiekiem a otaczającą go rzeczywistością. Projekty takie jak O granicach ciał, HMUS (1997), Ucieleśniony Model Układu Słonecznego (1998) oraz Pejzaże (1998–1999) ukazują jego wizję kosmosu jako żywego organizmu, w którym organy ludzkie wiodące do wnętrza ciała są przyporządkowane planetom.
W tych utopijnych wizjach widać cechy i elementy zapowiadające późniejszą twórczość Kozakiewicza: inspiracje płynące z fantastyki naukowej, gry ze skalą, dialog z kontekstem miejsca, zacieranie granic między rzeźbą i architekturą, postrzeganie i traktowanie architektury jako nośnika idei i wartości symbolicznych.