Bitwa pod Krakowem – bitwa na froncie wschodnim I wojny światowej stoczona pomiędzy wojskami austro-węgierskimi a rosyjskimi w dniach 16–28 listopada 1914, zakończona taktycznym sukcesem tych drugich.
Geneza bitwy Po przegranej bitwie galicyjskiej i zakończonej niepowodzeniem kontrofensywie w październiku, wojska austro-węgierskie znalazły się w odwrocie. Pomimo zapewnień, złożonych przed wybuchem wojny, niemiecki sojusznik nie udzielił znaczącego wsparcia wojskom Monarchii Habsurskiej – niemiecka obecność na froncie wschodnim sprowadzała się do obsadzenia linii na północ od Łodzi. Dowództwo austro-węgierskie, aby nie dopuścić do powstania luki między oddziałami własnymi i niemieckimi, przerzuciło 2 Armię na odcinek pomiędzy Częstochową a Łodzią, osłabiając i tak wątłe siły w rejonie Krakowa i Karpat.
Dowództwo rosyjskie, którego oddziały parły na zachód, brało pod uwagę możliwość austro-węgierskiej ofensywy wyprowadzonej z Twierdzy Kraków. By zabezpieczyć swoje lewe, którego celem był Śląsk, postanowiono częściowo zablokować Twierdzę Kraków od północy i północnego-wschodu. Do tego zadania dowodzący rosyjską 9.