Po zakończeniu wojny zamieszkiwał w Sanoku: najpierw przy ulicy Młynarskiej, od 1946 przy ulicy Bartosza Głowackiego 23, od grudnia 1967 przy ulicy Ignacego Daszyńskiego 15/9. Swoje wspomnienia i opracowania przekazał na rzecz Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.
Zmarł 22 lipca 1985 w Sanoku po ciężkiej chorobie. Został pochowany w rodzinnym grobowcu na nowym cmentarzu w Jaćmierzu.
W 1994 ukazała się publikacja pt. Miniony czas stanowiąca wspomnienia Józefa Stachowicza (w 1995 pozytywnie wypowiedział się o niej Jan Szczepański). Ciepło o Józefie Stachowiczu wspominał ks. Adam Sudoł.
Jego syn Janusz Stachowicz został lekarzem weterynarii.
Publikacje Stosunek Mickiewicza do Napoleona (1930) Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888-1958 (redaktor) (współautor) 150-letni spór wsi z dworem (w: „Nowa Wieś” 1960) Milknące echa – refleksje z tajnego nauczania (w: „Roczniki Komisji Nauk Pedagogicznych” 3/1962) Uczczenie zasług nauczyciela-społecznika St. Haducha (w: „Przegląd Historyczno-Oświatowy” 4/1965) 160 lat walki ze dworem w Jaćmierzu (w: „Rocznik Sanocki” 1967) Oświata i kultura oraz język Jaćmierza i Bażanówki (w: „Rocznik Sanocki” 1967) Dynastia górali-latarników (w: „Nowiny Rzeszowskie” 1977) Saga rodu Wzorków (w: „Podkarpacie” 25/1977) Refleksie po jubileuszu (w.