Rozpoznanie ustala się na podstawie przebiegu klinicznego oraz badań dodatkowych: ENG wykazuje zwolnienie szybkości przewodzenia, wydłużenie latencji w co najmniej dwóch nerwach, brak fali F; badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się podwyższenie ilości białka (rozszczepienie białkowo-komórkowe, charakterystyczne również dla ostrej polineuroradikulopatii zapalno-demielinizacyjnej).

Leczenie W leczeniu stosuje się glikokortykosteroidy, najczęściej dożylnie metyloprednizolon. W cięższych przypadkach stosuje się plazmaferezy. W terapii podtrzymującej podaje się prednizon doustnie oraz wlewy immunoglobulin – początkowo co 3–4 tygodni, później rzadziej w zależności od objawów. Poza tym stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak azatioprynę, cyklofosfamid lub cyklosporynę A.

Rokowanie Choroba ustępuje całkowicie w 40% przypadków, w 50% pozostawia niewielkie ubytki neurologiczne.

Przypisy

Bibliografia "Choroby wewnętrzne" pod red. A. Szczeklika, str. 1953

Kategoria:Choroby autoimmunologiczne Kategoria:Choroby demielinizacyjne