Kompromisowość, ale i brak jednolitej myśli oraz próby zaspokojenia żądań wszystkich stronnictw sejmowych ukazał art. 49, który uzależniał wielkość nowo tworzonych gospodarstw od wykonawcy parcelacji. W pracach kierowanych przez urzędy ziemskie i Państwowy Bank Rolny miały one mieć powierzchnię 15 ha, a na terenach wschodnich i zachodnich kraju 25 ha. Natomiast przy parcelacji prywatnej i instytucji upoważnionych odpowiednio 25 i 46 ha. Tym samym otwarcie przyznawano, że MRR nie ma jasnej koncepcji reformy. Brakowało nie tylko zgody co do formy transformacji, ale nie znane były cele, które chciano zrealizować. Poza tym w projekcie dość wąsko potraktowana została kwestia pomocy finansowej gospodarstwom rolnym. Podtrzymano tu jedynie popieraną przez PSL-Wyzwolenie koncepcję odszkodowania wypłacanego listami zastawnymi „Państwowej Renty Ziemskiej”. Ewentualne kredyty na inne poza zakupem ziemi cele mógł przyznawać jedynie PBR, zgodnie ze swoim statutem. Koncepcja Kopczyńskiego przewidywała uczynienie z PBR instytucji, która miała przejąć po uchwaleniu ustawy o reformie rolnej zadania parcelacji z rąk MRR.