Kohabitacja (łac. „co-, con-”, znaczy „z, wspólnie”; „habitare” – „mieszkać, przebywać”)K. Kumaniecki, Słownik łacińsko-polski, Warszawa brw, s. 231. – wspólne zamieszkanie, współmieszkanie, nieformalne „życie razem”K. Slany, Alternatywne formy życia małżeńsko-rodzinnego w ponowoczesnym świecie, Kraków 2008, s. 135.. Tego typu związki „tworzone są przez osoby, wspólnie zamieszkujące przez dłuższy czas, prowadzące gospodarstwo domowe i utrzymujące związki seksualne”.
Wspólne zamieszkanie Trudno sprecyzować, co oznacza „wspólne zamieszkanie”. W opinii antropologów rezydentem jest się tylko w jednym miejscu, co potwierdza prawo administracyjne, zgodnie z którym jeden podmiot może zajmować tylko jedno miejsce zamieszkaniaPor. D. Jabłoński, L. Ostasz, Zarys wiedzy o rodzinie, małżeństwie, kohabitacji i konkubinacie. Perspektywa antropologii kulturowej i ogólnej, Olsztyn 2001, s. 249.. Tego typu rozumienie rezydencji ogranicza możliwości interpretacyjne kohabitacji, gdyż istnieją tu bardziej skomplikowane sytuacje, które wpisują się w to zjawisko, pomimo sprzeczności z powyższym rozumieniem rezydencji, np.