Lokomocja Większość głowonogów, zwłaszcza tych o wydłużonym, zaostrzonym ciele jest dobrymi pływakami. Pływają one ruchem odrzutowym wyrzucając wodę z jamy płaszczowej przez lejek. Przekrzywiając lejek mogą zmieniać kierunek ruchu. Niektóre z nich potrafią w ucieczce przed drapieżnikami wyskakiwać z wody. Taki skok może mieć do 2 m wysokości i 15 m długości. Płynąc powoli głowonogi wykonują płetwami ruchy faliste. Istnieją jednak także gatunki unoszące się w toni morskiej niemalże biernie.
Znaczenie Poławiane są w celach konsumpcyjnych, przez mieszkańców krajów nadmorskich. Sepii (wydzieliny z woreczka czernidłowego) używa się w malarstwie. Z muszli wewnętrznej mątw wykonuje się proszki polerskie. Służą one także jako dodatek do past do zębów, oraz są źródłem wapnia w hodowlach ptaków. Muszle łodzików wykorzystywane są do produkcji biżuterii. Są elementem łańcuchów pokarmowych. Są pokarmem dla ryb i zębowców. Skamieliny wymarłych głowonogów są pomocne przy ustalaniu wieku warstw geologicznych. Kałamarnice żerują na ławicach ryb. Ośmiornice potrafią wyjadać skorupiaki z zastawionych na nie pułapek.