Stanisław Kalinowski (ur. 3 kwietnia 1873 w Łebedynie, zm. 27 marca 1946 w Świdrze) – polski fizyk, profesor Politechniki Warszawskiej i Wolnej Wszechnicy Polskiej, senator I kadencji i poseł na Sejm II kadencji w II RP.
Życiorys Urodził się w Łebedynie, pow. czehryńskim, gub. kijowskiej, w rodzinie lekarza Franciszka (zm. 1884) i Aleksandry z Głowackich (zm. 1883). W 1890 ukończył ze złotym medalem I Kijowskie Gimnazjum. Od 1886 brał udział w tajnych polskich kółkach samokształceniowych. W 1895 został przewodniczącym koła „Oświata Ludowa”.
Od 1890 studiował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Imperatorskiego Uniwersytetu Kijowskiego św. Włodzimierza, uzyskując w 1896 dyplom z fizyki. Potem został asystentem prof. G. de Metza w Katedrze Fizyki tego uniwersytetu. Pracował także w uniwersyteckim obserwatorium meteorologicznym. Z Kijowa przeprowadził się do Tambowa w 1897 z powodu zainteresowania policji, m.in. ze względu na kontakty z polską i rosyjską socjaldemokracją. Po roku ponownie osiadł w Kijowie, zostając starszym asystentem przy katedrze fizyki nowo powstałej Politechniki Kijowskiej. Pod koniec 1899 przybył do Warszawy. W latach 1900–1902 i 1905–1914 wykładał mechanikę, fizykę i kosmografię w prywatnych szkołach średnich oraz w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda.