Swoją krytykę teorii Heartlandu Spykman zawarł w dwóch książkach: America’s Strategy In World Politics, wydanej w 1942, oraz w The Geography of the Peace, wydanej w 1944.
Teoria Rimlandu
Spykman w swojej teorii starał się udowodnić, że to nie Heartland, a Rimland, jest sercem kontynentu. W jego ujęciu Rimland to pas półwyspowy, który otacza Eurazję. Według Spykmana to właśnie ten obszar ma największe znaczenie geostrategiczne i jest największym źródłem konfliktów godzących w bezpieczeństwo światowe. Utrzymanie międzynarodowego pokoju miało być możliwe dzięki utrzymaniu amerykańskiej kontroli nad tym regionem. Kontrola Waszyngtonu miała być zapewniona dzięki utrzymaniu baz wojskowych w Europie i na Dalekim Wschodzie, a także dzięki utrzymaniu dobrych stosunków ze Związkiem Radzieckim. Sojusz Stanów Zjednoczonych Ameryki i Związku Radzieckiego miał pewne wytyczone granice: Moskwa nie mogła rozciągać swojej hegemonii nad Rimland. Gdyby zaistniała sytuacja, w której Moskwa opanowałaby Rimland, przewaga byłaby zbyt poważna i Stany Zjednoczone byłyby zmuszone do sprzymierzenia się z Europą Zachodnią i Dalekim Wschodem.