Rzeźba terenu Góry Izerskie są niezbyt wysokie, o łagodnych wierzchowinach (na skutek działania warunków atmosferycznych w okresie paleogenu – 70–35 mln lat temu – nastąpiło wietrzenie skał, powodując wyrównanie szczytowych partii gór). Wschodnia część Wysokiego Grzbietu tworzy wąski grzbiet o stromych stokach północnych i południowych. Taki kształt spowodowany jest budową geologiczną tego odcinka – tworzą go bardzo odporne na wietrzenie hornfelsy. Budują one szereg skałek.
W rzeźbie Gór Izerskich dominują wyrównane linie grzbietowe i rozległe śródgórskie spłaszczenia. Erozja rozczłonkowała wyrównaną powierzchnię szczytową na poszczególne pasma o rozciągłości z północnego zachodu na południowy wschód, rozdzielone szerokimi padołami, w które są wcięte potoki.
W polskiej części Gór Izerskich są wyróżniane dwa obszary: niższy Grzbiet Kamienicki na północy (Kamienica, 973 m n.p.m.) i wyższy Grzbiet Wysoki na południu (Wysoka Kopa, 1126 m n.p.m.). Rozdzielają je głębokie doliny Małej Kamiennej i Kwisy, płynące równoleżnikowym obniżeniem o tektonicznych założeniach.