W stosunkach między różnymi podmiotami politycznymi mogą zachodzić relacje zgodności i konfliktowości ich potrzeb politycznych. Zaspokojenie potrzeb przebiega tylko w warunkach kooperacji – pozytywnej lub negatywnej. W praktyce poszczególne podmioty mają zróżnicowane szanse realizacji potrzeb politycznych. Konsekwencją niedopięcia dążeń może być wywołanie konfliktów. W takim przypadku niezbędne jest prowadzenie negocjacji, których celem będzie zaspokojenie potrzeb obu stron.
Potrzeby polityczne możemy klasyfikować stosując kryterium podmiotowe. Eugeniusz Zieliński wyróżnia na jego podstawie: Potrzeby indywidualne – związane są z wewnętrzną chęcią jednostki do posiadanie władzy, poprawienia i chronienia swojego statusu, kariery. Związane są ze specyfiką jednostki ludzkiej. Potrzeby grupowe – „są wyrazem zobiektywizowanego stanowiska grupowego”. Wiążą się z dążeniem do władzy i wpływu, odrębnością polityczną, kulturową i religijną. Istotną rolę w procesie wykształcania się potrzeb grupowych pełnią tożsamość i spójność grupy. Potrzeby ogólnospołeczne – są ucieleśnieniem dążeń całego społeczeństwa do suwerenności i autorytetu w otoczeniu międzynarodowym.
Interesy polityczne