narciarskie wejście na Marmoladę).
W 1938 osiadła w Zakopanem na stałe, najpierw (jak za poprzednich pobytów) mieszkając wśród zaprzyjaźnionych górali, a po wojnie kolejno na Antałówce i na Kozińcu. W latach 30. XX w. była jedną z czołowych polskich taterniczek i alpinistek. W Tatrach dokonała licznych przejść dróg klasycznych o nadzwyczajnym stopniu trudności (m.in. wschodnią i zach. ścianą Kościelca, pd.-wsch. i pd. ścianą Zamarłej Turni, pn. ścianą Mnicha). Przez wiele lat była członkiem Polskiego Towarzystwa GeologicznegoLista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, stan na 31 stycznia 1971, Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego Tom XL–1970, Zeszyt 3-4, Kraków 1971..
Była przeciwniczką powstania kolei linowej na Kasprowy Wierch i do końca życia nigdy z niej nie skorzystała.
Wraz z mężem, Witoldem H. Paryskim, zgromadziła w ciągu kilkudziesięciu lat ogromną bibliotekę „tatrzańską”. 25 kwietnia 1991 r. w siedzibie Tatrzańskiego Parku Narodowego małżonkowie Paryscy przekazali swe zbiory Parkowi. Zawierają one różnego rodzaju druki, rękopisy, archiwalia i ikonografię, odnoszące się do Tatr i szeroko rozumianego Podtatrza. Zajmują ok.