W pierwszych dniach Powstania został odcięty od macierzystej jednostki i wywieziony do Halle.
W styczniu 1945, po powrocie do kraju, zgłosił się u dyrektora PIG Jana Czarnockiego i zajął się zabezpieczaniem ocalałego materiału. W lipcu 1945 został przeniesiony do Instytutu w Krakowie i pracował tam do listopada 1945. Zagrożony przez służby bezpieczeństwa przeniósł się za zgodą dyrektora Jana Czarnockiego na Ziemie Odzyskane. Zatrudnił się tam we Wrocławiu, w Zjednoczeniu Energetycznym Dolnego Śląska, a w 1946 przeniósł się do Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego, gdzie pracował do lipca 1947.
W lipcu 1947, na polecenie dyrektora PIG objął stanowisko kierownika Dolnośląskiego Oddziału Terenowego PIG w Szczawnie-Zdroju. W październiku 1948, wezwany do PIG w Warszawie, został kierownikiem nowo organizowanego Wydziału Stratygrafii i Paleontologii. Wkrótce został pełnomocnikiem dyrektora Jana Czarnockiego do planowania i budowy nowego gmachu Instytutu. Gmach oddał do użytku w 1952.
W 1954 został kierownikiem Wydziału Podłoża Niżu Polskiego, przemianowanego później na Zakład Geologii Niżu Polskiego, którego był faktycznym kierownikiem do maja 1966. W październiku 1962 powierzono mu zadanie zorganizowanie Zakładu Złóż Ropy i Gazu wraz z Laboratorium Analitycznym Bituminów.