Zadebiutował tomem zatytułowanym Realistické sloky (Realistyczne strofy, 1890), zawierającym obrazy powszedniego życia miejskiego. Dla pierwszego okresu jego twórczości charakterystyczna jest impresjonistyczna liryka tomów: Květy intíminích nálad (Kwiaty intymnych nastrojów, 1891) i Z mého kraje (Z mojego kraju, 1892). Utwory te noszą wyraźne cechy impresjonizmu, wyrażają nastroje i uczucia człowieka, który szuka ucieczki w świecie przyrody. W zbiorach tych, autor poświęcił wiele miejsca liryce krajobrazu, której towarzyszą akcenty patriotyczne i społeczne.
Sova wyszedł z poetyckiej szkoły Jaroslava Vrchlickiego, lecz parnasistowską dbałość o formę łączył z realizmem. Pierwszy przełom w poezji Sovy dokonuje się w roku 1894 w tomiku Soucit a vzdor (Współczucie i bunt, 1894), w którym do głosu dochodzi symbolizm i dekadentyzm. Nurty te pogłębiają się w dalszych tomach autora: Zlomená duše (Złamana dusza, 1896), Vybouřenkě smutky (Przebrzmiałe smutki, 1897) i Jestě jednou se wrátíme (Raz jeszcze powrócimy, 1900) z charakterystycznym dla modernizmu motywem pejzażu wewnętrznego i dramatów duszy. Nasycony symboliką oraz zainteresowaniem sprawami społecznymi jest tomik Údolí nového království (Dolina Nowego Królestwa, 1900). Jednocześnie, przemianom uległy erotyki i liryka krajobrazu.