Władimir Władimirowicz Prawdicz-Nieminski (ros. Владимир Владимирович Правдич-Неминский, ukr. Володимир Володимирович Правдич-Немінський, ur. 2 lipca 1879, zm. 17 maja 1952) – ukraiński fizjolog. Jako jeden z pierwszych przeprowadził badania, które doprowadziły do wynalezienia elektroencefalografii. Zapis fotograficzny doświadczenia Prawdicza-Nieminskiego na psach pochodzi z roku 1912.
Życiorys Ukończył studia fizyczno-matematyczne (1907) i medyczne (1917) na Uniwersytecie Kijowskim. Od 1919 pracował w Instytucie Bakteriologicznym w Kijowie. 5 listopada 1929 był aresztowany za przynależność do organizacji, 22 marca 1930 roku skazany na 3 lata zesłania do Archangielska. Zwolniony jesienią 1932 roku.
Dorobek naukowy Był przedstawicielem Kazańskiej i Kijowskiej Szkoły Fizjologicznej. Współpracował m.in. z Мisławskim, Kulabko, Samojłowem, Czagowcem. Od 1908 roku pracował w laboratorium fizjologicznym Uniwersytetu Kijowskiego. W tym czasie zastosował jako pierwszy galwanometr do rejestracji pola elektrycznego kory mózgowej ssaków, i nazwał otrzymany zapis elektrocerebrogramem (ros. электроцереброграмм). Kolejnym etapem prac Prawdicza-Nieminskiego było określenie wpływu różnych czynników na wygląd fal, takich jak narkoza, ciśnienie tętnicze, aktywność elektryczna mięśni, czego dokonał w kolejnych pracach. Obalił również teorię S.I.