Peytoia – wymarły prehistoryczny bezkręgowiec spokrewniony z Anomalocaris. Zamieszkiwał oceany w kambrze. W przeciwieństwie do większości swych bliskich krewnych nie był on drapieżnikiem, ale filtratorem. Odżywiał się w podobny sposób, jak dzisiejsze wieloryby, tyle że 530 mln lat temu. Miał 2 wyrostki gębowe, a także sierściowate kolce. Za otworami gębowymi znajdowały się oczy osadzone na łodygokształtnych wyrostkach.
Historia badań Historia badań Peytoia jest powiązana z 2 innymi rodzajami z rzędu Radiodonta – Laggania (obecnie młodszy synonim Peytoia) oraz Anomalocaris.
We wrześniu 1886 r. Richard G. McConnell odkrył na zboczach góry Stephen skamieniałości bezkręgowców, w tym skamieniałości przypominające krewetki. Opisał je w 1892 r. Joseph Whiteaves. Nowy gatunek nazwał Anomalocaris canadensis, którego uznał za pozbawionego głowy liścioraka. Alberto Simonetta i Laura Delle Cave (w 1975 r.) oraz Briggs (w 1979 r.) zasugerowali, że Anomalocaris może być odnóżem dużego stawonoga.
lewo|mały|Skamieniałość stożka gębowego Peytoia. W 1911 r. Wallcot opisał Peytoia nathorsti, którą interpretował jako skamieniałość meduzy. W tym samym artykule opisał on także gatunek Laggania cambria, który uznał za strzykwę.