Od drugiej części: Sambia, Skalowia, Lammato, ziemia Kurów, ziemia Zemgalów.
Bulla papieża Innocentego IV z 19 maja 1253 przyznawała księciu Kazimierzowi kujawskiemu (synowi Konrada Mazowieckiego) ziemię „que Galens dicitur”, co doprowadziło do sporu Kazimierza z Krzyżakami.
O Galindach wspominał około 1326 roku krzyżacki kronikarz Piotr z Dusburga opisując ich jako wyjątkowo okrutne plemię, które atakowało położone na południu chrześcijańskie ziemie znajdujące się pod władzą Piastów, przy czym jedna z takich wypraw, według legendy, zakończyć się miało w konsekwencji zagładą całego plemienia: „Terra Prussia in undecim partes dividitur. Prima fuit Colmensis & Lubavia, qvaeante introitum Fratrum Domus Teutonicae qvasi fuerat desolata. Secunda Pomesania, in qua Pomesani. Tertia Pogesana in qva Pogesani. Qvarta Warmia, in qva Warmienses. Qvinta Nattangia, in qva Nattangi. Sexta Sambia, in qva Sambitae. Septima Nadrovia, in qva Nadrovitae. Octava Scalovia, in qva Scalovitae. Nona Sudovia, in qva Sudovitae. Decima Galindia. Undecima Barthe & Plica Barthe, qvaenunc major & minor Bartha diditur, in qva Barthi vel Barthenses habitabant”.