Walki o Racibórz – lokalne walki podczas II wojny światowej, przeprowadzane w okresie 30–31 marca 1945 roku między nacierającymi wojskami I Frontu Ukraińskiego a niemieckimi żołnierzami skoncentrowanymi w Raciborzu i jego okolicach, zakończone zajęciem miasta przez Armię Czerwoną.
Podejście Armii Czerwonej pod Racibórz Klęski armii niemieckiej na froncie wschodnim zadane przez nacierające oddziały Armii Czerwonej sprawiły, że Racibórz w 1945 roku znalazł się w strefie działań wojennych. Wcześniej, już w 1944 roku na miasto spadły pierwsze bomby, przypadkowo zrzucone przez lecące z południa samoloty alianckie kierujące się na zakłady chemiczne w dzisiejszym Kędzierzynie-Koźlu.
Armia Czerwona w okolice Raciborza dotarła pod koniec stycznia. 26 stycznia Rosjanie zajęli Rudy Raciborskie, a następnie Kuźnię Raciborską. 28 i 29 stycznia oddziałom radzieckim udało się sforsować Odrę i zająć przyczółek w Łubowicach. Piechota niemiecka podjęła kontratak, który uniemożliwił Rosjanom realizację planów obejścia miasta od zachodu. Od 29 stycznia Racibórz był w zasięgu ostrzału artyleryjskiego. Na początku lutego zaczęły się naloty radzieckich bombowców na miasto. 8 lutego Rosjanie przeprowadzili atak na nieobsadzony odcinek frontu i podeszli aż do Dębicza (część Brzezia, obecnie dzielnicy Raciborza). Atak powstrzymała elitarna 97.