thumb|Wyobrażenie Zefira z ateńskiej Wieży Wiatrów Zefir (gr. Zéphyros, łac. Zephyrus, Favonius) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie wiatru zachodniego, utożsamiany z rzymskim Fawoniuszem.
W mitach Uchodził za syna tytana Astrajosa i tytanidy Eos oraz za brata Fosforosa (Hesperosa; personifikacji planety Wenus), niektórych gwiazd (personifikacji gwiazd), Boreasza, Eurosa, Notosa, przypuszczalnie także Apeliotesa, Kajkiasa, Lipsa, Skirona (personifikacji wiatrów). Ze swą małżonką, nimfą Chloris, miał syna Karposa (gr. owoc), a z harpią Podarge – Ksantosa (Płowy) i Baliosa (Srokacz) – nieśmiertelne i szybkie jak wiatr konie Achillesa. Według jednej z wersji miał z boginią Iris (uchodziła za jego kochankę lub żonę) syna Erosa albo Potosa.
Z zazdrości przyczynił się do śmierci Hiacynta (Hyakintos), syna króla spartańskiego. Rywalizując o względy pięknego młodzieńca z bogiem Apollinem, Zefir silnym podmuchem sprawił, że wyrzucony przez boga dysk trafił śmiertelnie w głowę królewiczaKrystyna Kreyser, Śladami mitów starożytnej Grecji i Rzymu, Warszawa: LSW, 1992, s. 74, .
Piękną Psyche porwał i przeniósł do siedziby zakochanego w niej Erosa.