thumb|300px|Protoceras Protoceratidae – rodzina wymarłych ssaków, zaliczanych do parzystokopytnych. Zamieszkiwały Amerykę Północną od środkowego eocenu do wczesnego pliocenu.
Były one roślinożercami. Przypominały one jeleniowate, bardziej jednak spokrewnione były z dzisiejszymi wielbłądowatymi. Osiągały od 1 do 2 m długości. Zachowały trzecią kość śródstopia, czym różniły się od wielu współczesnych kopytnych. Niewyspecjalizowana anatomia ich kończyn sugeruje, iż żyły one w środowisku, w którym prędkość nie odgrywała tak dużej roli: jak na przykład tereny podmokłe lub gęste zarośla. Uzębienie ich za to nie wykazywało odmienności od tego spotykanego dziś u jeleniowatych. Układ zębów był jak u dzisiejszych wielbłądów. Protoceratidae musiały więc pożywiać się twardą trawą. U samców obserwujemy dobrze rozwinięte kły. Przesunięte ku tyłowi kości nosowe sugerują, iż zwierzęta posiadały krótką trąbę lub chwytną wargę. Uważa się, że przynajmniej niektóre gatunki żyły w stadach. Wyniki przeprowadzonej w 2003 roku radioizotopowej analizy ich kości wykazały, iż żywiły się one głównie roślinnością leśną, co wraz z szerokim pyskiem i opisaną wyżej budową nóg sprawiły, że wielu badaczy odnajduje w nich formy analogiczne do współczesnych łosi.