Podczas wojny domowej w Palestynie w listopadzie 1947 bandy uzbrojonych Beduinów otoczyły kibuc. Został on wówczas całkowicie odcięty od świata zewnętrznego, a jedynym sposobem komunikacji była łączność radiowa. Sytuacja ta była przyczyną precedensu w żydowskim osadnictwie w Palestynie, ponieważ żydowska organizacja paramilitarna Hagana wydała opinię, że Rewiwim powinien być ewakuowany. Znajdował się on w dużym oddaleniu w głębi pustyni, poza zasięgiem działania komandosów Palmach. W związku z tym jego obrona mogła zależeć tylko od odpowiednio zorganizowanych mieszkańców. Dlatego Hagana sugerowała, że ewakuacja będzie najlepszym rozwiązaniem tej trudnej sytuacji. Jednak Dawid Ben Gurion zdecydowanie temu odmówił, mówiąc, że Negew jest „integralną częścią żydowskiej Palestyny, oraz centrum przyszłego rozwoju i kolonizacji”. W ten sposób Rewiwim stał się impulsem do zmiany koncepcji budowy żydowskich osiedli, które miały być osadami obronnymi, zdolnymi do samoobrony.