Początkowo Indie nie znajdowały się w kręgu zainteresowań Babura, który w roku 1501 utracił swoje ulubione miasto Samarkandę na rzecz Uzbeków Szejbani-chana. Jak pisał on sam w swoich wspomnieniach (tzw. Baburname), o podboju Indii zaczął myśleć od roku 1504, gdy został władcą Kabulu. Przez następne lata Babur zajęty był jednak konsolidacją władzy w Afganistanie. Dopiero po całkowitym podboju ziem afgańskich w roku 1512, subkontynent znalazł się w centrum jego zainteresowania.
Pierwsze cztery kampanie skierowane były na Pendżab. Gdy w roku 1517 Ibrahim II został sułtanem Delhi, wdał się w spory z hinduską ludnością i rządzącymi arystokratami muzułmańskimi. Spod władzy Ibrahima starał się wyjść m.in. Radżastan. Także notable afgańscy niechętnie poddawali się osłabionej centrali w Delhi, wśród nich Daulat Khan Lodi gubernator w Pendżabie. W roku 1523 został on jednak wygnany przez armię Ibrahima z Pendżabu, po czym zwrócił się o pomoc do Babura.
Niebezpieczeństwo groziło młodemu sułtanowi Ibrahimowi także ze strony własnej rodziny. Jego wuj Ala-ud-din Lodi znany jako Alam Chan także wystąpił przeciwko władcy po stronie Babura, zawiązał też sojusz z Daulatem Khanem. Według układu Daulat Chan miał zostać władcą Pendżabu, natomiast Alam Chan miał uzyskać Delhi oraz Agrę.