Dnia 12 kwietnia wojska Babura dotarły do miasta, poświęcając kolejny tydzień na przygotowania do bitwy. Budowano umocnienia i zasieki, ustawiano działa. W tym samym czasie wojska Ibrahima pozostawały bezczynne i nie reagowały nawet na prowokacyjne ataki małych oddziałów przeciwnika, które wracały do obozu z głowami zabitych obrońców. Tymczasem w obozie Babura pojawiły się chwile zwątpienia. Żołnierze obawiali się przewagi liczebnej wroga, nie czuli się też zbyt dobrze w dalekim i obcym kraju, którego języka nie znali. Babur tylko z najwyższym trudem zapobiegł całkowitemu rozprężeniu w obozie, dodając swoim ludziom odwagi. Jako że Ibrahim nie dał się wywabić zza swoich pozycji, Babur nakazał kilku indyjskim begom przeprowadzenie nocnego ataku na obóz przeciwnika, próbując sprowokować go do bitwy. To ryzykowne przedsięwzięcie, w którym uczestniczyło 4–5 tys. ludzi, co prawda nie przyniosło większego zwycięstwa, przekonało jednak Ibrahima o konieczności wyjścia z armią w pole.