Te nowo zorganizowane oddziały krakusów brały udział w wielu bitwach i potyczkach powstania listopadowego, m.in. Pułk Krakusów im. Tadeusza Kościuszki, dowodzony przez gen. Dwernickiego, odznaczył się w bitwie pod Boremlem w dniu 18 kwietnia 1831. Tradycyjnie też pełnili oni służbę w kwaterze Naczelnego Wodza. Oddziały zostały rozwiązane po upadku powstania listopadowego.
Następne oddziały krakusów zostały ponownie zorganizowane w trakcie powstania krakowskiego, gdy powstał oddział krakowski i trzy miechowskie.
W powstaniu styczniowym Także w trakcie powstania styczniowego istniało szereg oddziałów krakusów. Od innych oddziałów kawalerii odróżniały się one przede wszystkim strojem nawiązującym do stroju krakusów Księstwa Warszawskiego.
Krakusi w II Rzeczypospolitej Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości odżyła idea ochotniczych oddziałów kawalerii – krakusów. Pierwszy taki oddział w sile dywizjonu powstał w Krakowie w 1920 roku, wkrótce jednak został wcielony do 208 pułku ochotniczego ułanów. W 1927 roku na terenie powiatu ostrowieckiego, rotmistrz rez. 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, Jarosław Garliński przystąpił do organizowania nowej formacji konnej.