Antropologia filozoficzna (filozofia człowieka) – dział filozofii zajmujący się człowiekiem: jego naturą, bytem osobowym, działalnością i wyjaśnieniem jego miejsca we Wszechświecie, przyrodzie oraz społeczeństwie.
Choć antropologia filozoficzna jako osobna dyscyplina pojawiła się dość późno, bo około 1900 roku, zagadnienia dotyczące człowieka podejmowano od początków myśli ludzkiej. Analizy z zakresu antropologii wyróżnić można w ramach każdej myśli czy systemu filozoficznego.
Starożytność Platon rozumiał człowieka jako byt duchowy, duszę; ciało miało dla niego znaczenie drugorzędne. W duszy człowieka można wyróżnić trzy części: rozumną, gniewliwą oraz pożądliwą. Według niego, część rozumna powinna władać człowiekiem a pozostałe dwie powinny być jej podporządkowane. Dusza istniała przed ciałem, a ciało jest dla niej więzieniem.
Arystoteles rozumiał człowieka jako jedność duszy i ciała. Ciało jest materią, a dusza formą człowieka. Arystoteles przeprowadził wiele szczegółowych badań na temat psychiki człowieka, jego emocjonalności.