Poszerzył na gruncie czeszczyzny możliwości poetyckiego obrazowania: posługując się wierszem o najwyższych rygorach rytmicznych, stworzył wzorzec liryki ekskluzywnej. Używał najpierw regularnego wiersza rymowanego (czeskiego aleksandrynu), a następnie wiersza wolnego. Duża wagę przywiązywał do dźwiękowej strony wypowiedzi, nadając swoim poezjom walory „muzyczne”. Idee B. znalazły w Czechach kontynuatorów: miały niewątpliwy wpływ na prozę poetycką J. Demla, filoz. eseistykę i prozę L. Klímy, czeskich poetów lat 30., m.in. J. Zahradníčka. B. swoją poetyką oddziałał także na nurty, którym obcy był jego idealizm.
Utwory Tajemné dálky (Tajemnicze dale), 1895 Swítání na západĕ (Świt na zachodzie), 1896 Větry od pólů (Wiatry od biegunów), 1897 Stavitelé chrámu (Budowniczowie świątyni), 1899 Ruce (Ręce), 1901 Hudba pramenů (Muzyka źródeł), 1903 Skyté dĕjiny (Ukryte dzieje), 1970
Bibliografia Jacek Baluch, Czescy symboliści, dekadenci, anarchiści przełomu XIX i XX wieku, BN, Wrocław 1983; J. Magnuszewski, Historia literatury czeskiej, Zakład Narodowy im.