Jego utwory liryczne, do których często sam komponował muzykę, cechuje mistrzowskie opanowanie form wersyfikacyjnych. W rozprawie Observations In the Art Of English Poesie (1602, Spostrzeżenia dotyczące sztuki poetyckiej w Anglii) drwił ze zbytniego przestrzegania reguł budowy wiersza, ale występował głównie przeciw mechanicznemu, wulgarnemu rymowaniu, powołując się na biały wiersz klasyków poezji. Rozprawa jego wywołała polemiczne wystąpienie Samuela Daniela Defence of Rhyme (1603). Opublikował zbiór elegii i epigramatów łacińskich Poemata (1595), Books of Airs (1610-1617), Księgi melodii), Songs of Mourning (1613), Pieśni żałobne, w których wyraził rozpacz i smutek panujący w Anglii z powodu śmierci księcia Henryka. Pisał też maski dworskie, wystawiane na dworze króla Jakuba I, w których dziś najbardziej cenione są wstawki liryczne, m.in. The Lord’s Masque (1613, Maska ku czci Boga) napisana z okazji zaślubin księżniczki Elżbiety. Ponadto pozostawił podręcznik muzyczny i epigramaty pisane po łacinie.