Njaja (, trl. nyāya „wzorzec, procedura, wywód, metoda, reguła, maksyma” – wtórnie „logika, epistemologia, metodologia”) – klasyczny system filozofii indyjskiej (zaliczany do grup astika i sat darśana). Jej przedstawiciele najjajikowie (trl. naiyāyika) dążyli do wyzwolenia, podobnie jak zwolennicy Upaniszad. Znana była jako śiwaicka doktryna paśupatów (pāśupataśāstra). Cechuje ją silne powinowactwo do systemu waiśesziki. Specjalizuje się w metodologii, teorii poznania i soteriologii. Jest szkołą zdecydowanie teistyczną, pluralistyczną, realistyczną.
Historia Njaja była kontynuacją szkoły filozofii indyjskiej anwiksziki. Za jej początek uznaje się ok. 200 r. n.e. - jest to przypuszczalna data kompilacji podstawowego dzieła njai, którym jest Njajasutra Akszapady Gautamy. Szkoła prowadziła zażarte spory z przedstawicielami filozofii buddyjskiej oraz innych szkół ateistycznych. Jako pierwsza w Indiach sformułowała racjonalne dowody na istnienie Boga. Dzieli się na klasyczną starą szkołę njai i nową szkołę (rozwijaną intensywnie po XIV w.).