Wyzwolenie Stan wyzwolenia określano terminem apawarga, „uwolnienie” (od cierpienia i od jego przyczyn), którego osiągnięcie mogło nastąpić dopiero w momencie śmierci. Utożsamiano je z najwyższym dobrem (nihśrejasa). Szkoła njai nie uznaje możliwości wyzwolenia za życia od cierpienia i udręk (kleśa), jakie osiągać mieliby dźiwanmuktowie). Nie odwoływali się do pojęcia brahmana, przyjmowali natomiast związek pomiędzy wyzwoleniem a czcią (bhakti) oddawaną Bogu (Iśwara) – za formę bhakti uważali m.in. racjonalne rozważanie istoty Boga i dowodzenie jego istnienia w debatach z przedstawicielami szkół ateistycznych (buddyzm, mimansa, sankhja, ćarwaka, dźinizm).
Przedstawiciele starej szkoły Akszapada Gautama (Mający oczy w stopach) – twórca systemu, pochodził z Biharu Pakszilaswamin Watsjajana – związany z śiwaizmem Bhawiwikta Uddjotakara Bharadwadźa – aćarja paśupatów Awiddhakarna Śankaraswamin – uznawał boskie inkarnacje awatara Wiśwarupa Dhairjaraśi Wittoka Śatananda Narasimha Dźajanta Bhatta – śiwaita Kaszmiru, VII w. Bhasarwadźńa – (Wąż i mistrz paśupatów), nieortodoksyjny aćarja paśupatów, Triloćana – przypuszczalnie z Karnataki Waćaspati Miśra – z Biharu, ok. 900–980 r. (Ten, który przyswoił sobie wszystkie systemy), wysławiał Śiwę i Wisznu Udajanaćarja – ok. 1050–1100 Śiwaditija – ok.