W XVII lub XVIII wieku, po pożarze, kodeks został oprawiony w skórzaną oprawę.
Pierwsza wzmianka o rękopisie pochodzi z roku 1831, dokonana została przez Scipione Camporota, kanonika katedry w Rossano. Następna wzmianka pochodzi z roku 1846, dokonana została przez historyka i dziennikarza Cesare Malpica. Pierwsze naukowe badania nad kodeksem zostały przeprowadzone w roku 1879, kiedy oglądali go paleograf Oskar von Gebhardt i biblista Adolf Harnack. Odtąd rękopis stał się znany dla świata nauki. Tekst rękopisu wydał Gebhardt w 1883. Fotograficzną reprodukcję wszystkich ilustracji wydał w 1898 roku Arthur Haseloff. W 1952 roku kodeks umieszczony został umieszczony w muzeum diecezjalnym, utworzonym obok katedry w Rossano. Kodeks bywa podawany jako najważniejsze dzieło sztuki w Kalabrii. Kodeks został nominowany dla UNESCO, dla wciągnięcia na listę Pamięci Świata.