Kodeks z Synopy, łac. Codex Sinopensis (Gregory-Aland no. O albo 023; Soden ε 21), nazywany także Ewangelią z Synopy – fragment ilustrowanego rękopisu greckiego Nowego Testamentu. Nazwa pochodzi od miejsca odkrycia. Paleograficznie datowany jest na VI wiek. Jest jednym z purpurowych kodeksów Nowego Testamentu. Większość kart rękopisu zaginęła. Tekst rękopisu nie jest wysoko ceniony przez krytyków tekstu, przez co rzadko jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej w Paryżu.

Opis Według rekonstrukcji oryginalny kodeks zawierał 144 karty, ułożone w 13 foliałach. Do naszych czasów zachowały się 44 pergaminowe karty o wymiarach 30 na 25 cm. Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 15-16 linii w kolumnie, 18-19 liter w linii. Pergamin został nasączony purpurą, tekst pisany jest złotem. Nomina sacra (imiona święte) pisane są skrótami, stosuje się też ligatury.

Tekst zawiera fragmenty rozdziałów 7; 11; od 13 do 24 Ewangelii Mateusza: 7,7-22; 11,5-12; 13,7-47; 13,54-14,4.13-20; 15,11-16,18; 17,2-24; 18,4-30; 19,3-10.17-25; 20,9-21,5; 21,12-22,7.15-14; 22,32-23,35;