Tekst rękopisu skolacjonowany został przez Omonta w 1901 roku. W 1939 roku William Hatch opublikował fotograficzne faksymile kodeksu. Faksymile opublikował również Guglielmo Cavallo. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Gregory. Początkowo był oznaczany przy pomocy siglum ה, Gregory w 1908 nadał mu siglum O oraz 023.
W roku 2000 kodeks wysłany został do Biblioteki Watykańskiej w związku z ekspozycją „I Vangeli dei Popoli” (Ewangelie ludzi), zorganizowanej w związku z jubileuszem 2000 lat chrześcijaństwaThe Gospels of the Peoples – Vatican..
Jest cytowany w krytycznych wydaniach Novum Testamentum Graece przeznaczonych dla tłumaczy (UBS3 oraz UBS4). Rzadko był cytowany w 26 wydaniu Nestle-Alanda (NA26). W NA27 oraz NA28 w ogóle nie jest cytowany.
Zobacz też Lista kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu Codex Beratinus
Przypisy
Bibliografia
, toż:
Linki zewnętrzne Manuscrits occidentaux, suppl. grec 1286, I – BnF
Kategoria:Bibliothèque nationale Synopy Kategoria:Manuskrypty biblijne z VI wieku Kategoria:Kodeksy purpurowe Kategoria:Synopa