Bitwa pod Tenochtitlán – starcie zbrojne, które miało miejsce podczas podboju Meksyku przez Hiszpanów w 1521.
Siły stron Siły Hiszpanów i ich indiańskich sprzymierzeńców – Tlaxcalteków, były podzielone na trzy grupy. Pierwsza z nich, dowodzona przez Gonzalo de Sandovala, była złożona z 24 jeźdźców, 17 kuszników i arkebuzerów oraz 199 piechurów. Wspomagało ich 30 000 Indian. Druga grupa, którą komenderował Cristóbal de Olida, liczyła 33 jeźdźców, 18 kuszników i arkebuzerów oraz 160 piechurów, których zasiliło 20 000 Indian. Ostatnia, trzecia grupa była dowodzona przez Pedra de Alvarado. Składała się z 30 jeźdźców, 18 kuszników i arkebuzerów, 150 piechurów oraz 25 000 Tlaxcalteków. Cortes wziął na swoje barki zadanie koordynowania poczynań 3 ww. grup wojsk oraz osobiste dowództwo nad 13 barkentynami.
Po stronie azteckiej znajdowało się 300 000 mieszkańców miasta Tenochtitlán. Mieli oni także do dyspozycji 500 łodzi operujących na jeziorze Texcoco, z których mogli nękać przekraczających groble napastników.