thumb|Plan bitwy pod Grochowem i pod Białołęką 25 lutego 1831 roku thumb|Bitwa pod Grochowem w 1831 roku, obraz Bogdana Willewaldego z ok. 1850 roku, nad walczącymi widać eksplodujące polskie race kongrewskie, które powstrzymały wówczas rosyjską jazdę Bitwa o Olszynkę Grochowską, znana też jako bitwa pod Grochowem – jedna z największych i najkrwawszych bitew powstania listopadowego. Miała miejsce 25 lutego 1831 roku (według kalendarza juliańskiego 13 lutego), czyli w tym samym czasie, co bitwa pod Białołęką.
Maszerującemu traktem brzeskim na Warszawę 60-tysięcznemu głównemu ugrupowaniu armii feldmarszałka Iwana Dybicza drogę zastąpiła w rejonie Grochowa (wówczas dalekiego przedmieścia Warszawy) 40-tysięczna armia polska. Główną pozycją polską był lasek Olszynka, otoczony mokradłami, które blokowały podejścia do Pragi.
Przed bitwą Wojska polskie w liczbie ok. 40 tys. dowodzone były oficjalnie przez wybranego 20 stycznia wodzem naczelnym księcia Michała Radziwiłła a faktycznie przez mianowanego dyktatorem generała Józefa Chłopickiego. Chłopicki dyktatury się zrzekł, ale nagle, 22 lutego, przyjął nominację na „dowódcę pierwszej linii”. Wojska rosyjskie w liczbie ok. 60 tys.