W 1979 przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie mieszkał do 1989 roku, kiedy przeprowadził się do Seattle w stanie Waszyngton. Inspirował się m.in. twórczością Jimiego Hendriksa, Jima Halla i Wesa Montgomery’ego; Bill wymieniał również wśród swych największych muzycznych inspiracji takich muzyków jak Paul Motian (znany z tria Billa Evansa), Thelonious Monk, Charles Ives, Sonny Rollins, John Zorn, Dale’a Bruninga, będący jego nauczycielem i różni twórcy world music.
Frisell wystąpił na ponad 200 albumach zarówno jako sideman jak i lider. Pierwsze trzy albumy nagrał dla niemieckiej wytwórni ECM. Na pierwszym, In Line, lirycznym w naturze, muzyk gra solowo na gitarach elektrycznej i akustycznej oraz w duecie z basistą Arildem Andersenem.
Kolejny był Rambler, płyta bogata w towarzyszących muzyków i wpływy stylistyczne, które ukierunkowały poszukiwania Frisella na najbliższe lata. Wciąż słychać tu charakterystyczny dla ECMu powolny pogłos. O płycie Rambler magazyn Fanfare napisał: Bill Frisell stworzył małe arcydzieło: to nie tylko popis jego indywidualnej kreatywności instrumentalnej (której dużo tu dowodów), ale zgrabna, poetyczna całość.