Rywalizacja o władzę na obszarze Azji Mniejszej wywołała wojny z Rzymem w latach 88–63 p.n.e. W trakcie wojny domowej w Rzymie, w latach 49–45 p.n.e., królestwo Pontu było sojusznikiem Pompejusza. W roku 47 p.n.e. Juliusz Cezar pokonał króla Pontu Farnakesa II pod Zelą, o czym zawiadomił rzymski Senat słowami „Veni, vidi, vici” – „Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem”.
Pont pozostał królestwem klienckim Rzymu do 33 n.e., kiedy to cesarz Tyberiusz po śmierci królowej Pythodoris ustanowił w nim namiestnika w randze prokuratora. Kaligula przywrócił królestwo Pontu, nadając je przyjacielowi z dzieciństwa Polemonowi II (synowi trackiego króla Kotysa VIII i Antonii Tryfajny). W 64 Neron ostatecznie zlikwidował królestwo, a Pont włączył do prowincji Galacja.
Z Pontu wywodzić się miał wymieniany w Ewangeliach prefekt Judei Poncjusz Piłat.
Pont w średniowieczu
thumb|upright|Portal kościoła Mądrości Bożej (Hagia Sofia) w Trapezuncie W 1204 Pont, stanowiący wcześniej część Cesarstwa Bizantyńskiego, po zdobyciu Konstantynopola przez uczestników IV wyprawy krzyżowej stał się centrum Cesarstwa Trapezuntu rządzonego przez władców z dynastii Komnenów. W 1461 Trapezunt został zdobyty przez Mehmeda II Zdobywcę i przyłączony do Imperium Osmańskiego.