namaszczenie stóp Jezusa przez kobietę, fragment o Łazarzu, Marcie i Marii, pojawienie się Jezusa po zmartwychwstaniu w Jerozolimie i inne).
Adresaci Liczne szczegóły w Ewangelii Łukasza sugerują, że jej autor pisał dla potrzeb gminy chrześcijańskiej złożonej z wiernych nawróconych z pogaństwa. Do szczegółów tych należą dedykacja w prologu Łk i Dz dla patrona o greckim imieniu Teofil, troska o powiązanie historii Jezusa i apostołów z tradycją grecko-rzymskiej literatury, wyłączenie ze źródła elementów lub materiałów wybitnie żydowskich, zastąpienie tytułów żydowskich greckimi (np. zamiast „rabbi” – „epistates”) i pominięcie niezrozumiałych dla greckojęzycznego audytorium słów semickich.
Zarówno w prologu do Ewangelii Łukasza, jak i w prologu do Dziejów Apostolskich mamy bezpośrednią dedykację do ‘dostojnego Teofila’. Dedykacja ta nie jest jednak krytycznie pewna. Oryginalny tekst grecki pierwotnie był zapisany stychami, tzn. bez żadnych spacji, znaków interpunkcyjnych itd. .
Układ Ewangelia Łukasza ma układ podobny do Ewangelii Marka, z tym że zawiera dodatkowo część wstępną – narodzenie i życie ukryte Jana Chrzciciela oraz Jezusa (1,5–2,52). Kolejne części dzieła to: Prolog 1,1–4. A. Zapowiedź tajemnicy paschalnej i podstawy dzieła Jezusa – 1,4–9,50