Zasada szufladkowa bywa wykorzystywana w dowodach wielu głębokich twierdzeń matematycznych i często samo zauważenie, że można ją zastosować, jest kluczem do rozwiązania problemu.
Sformułowanie zasady szufladkowej przypisuje się często Peterowi Dirichletowi w 1834 r., który nazwał ją . Jednak w literaturze zasada ta pojawiała się znacznie wcześniej, pierwszy raz prawdopodobnie w książce Selectae propositiones in tota sparsim mathematica pulcherrimae z 1622 r. autorstwa francuskiego jezuity Jeana Leurechona.
Uogólnienie na nieskończoność Zasadę szufladkową Dirichleta można uogólnić na zbiory nieskończone. Brzmi ona wtedy następująco: Jeśli zbiór ma nieskończenie wiele elementów, to któryś ze zbiorów jest nieskończony.
Przykłady Opierając się na zasadzie szufladkowej, łatwo wykazać, że wśród mieszkańców Warszawy co najmniej dwie osoby mają tę samą liczbę włosów na głowie. Można założyć, że liczba włosów na głowie człowieka nie przekracza 500 000;