Rzymskie ekspedycje karne osłabiły Sarmatów, ale ich nie złamały. Ożywione działania wojenne Sarmatów, na które Rzymianie tak gwałtownie zareagowali, były – jak się wydaje – związane z wewnętrznymi zmianami, najprawdopodobniej spowodowanymi przybyciem nowej fali ludności ze wschodu (Roksolanowie, Alanowie).

W czasach panowania Konstantyna Jazygowie, broniący swojej ziemi przed germańskimi Gotami, stali się nawet, przez pewien okres (w latach 321–322), sojusznikami cesarza. Nazwa „Jazygowie” wyszła powoli w tym okresie z użycia, ponieważ przewagę osiągnęli przybysze należący do innego plemienia. Byli to prawdopodobnie Alanowie ze stepów leżących na zachód od Dniestru, uciekający pod naporem Gotów w kierunku zachodnim.

Końcowe stadium okresu późnosarmackiego na terenie dzisiejszych Węgier rozpoczęło się około roku 332, gdy wybuchła wyniszczająca wojna domowa. Podległe plemię „Sarmatae Limigantes" powstało przeciwko swym panom, „Sarmatae Ardagarantes", zwanym także „Sarmatae Libri". W walce tej miało uczestniczyć ponad 100 000 wojowników. Wojna potoczyła się niekorzystnie dla „Ardagarantes".