Pod względem stylu pracy Minorski bardzo przypominał Josefa Markwarta, a mianowicie poprzez łączenie filologicznej pracy na tekście z poznaniem historyczno-geograficznym i etnologicznym. Podejmował także tematy literackie, jak studia nad poematem o miłości królowej Vis, żonie króla Merwu do jej szwagra imieniem Rāmin.
Nie ograniczał się przy tym do świata irańskiego, bowiem poczynając od 1938 wydawał też serię (łącznie 11 pozycji) artykułów o organizacji administracyjnej i wojskowej dawnych plemion turkmeńskich. Wcześnie też, bo już w 1906 zebrał pierwsze w świecie materiały o języku chaładżskim (opublikował je dopiero w 1940) – osobliwym idiomie turkijskim w Iranie, którego bliższym zbadaniem zajmie się dopiero językoznawca niemiecki Gerhard Doerfer około pół wieku później.
Stosunek władz sowieckich Interesującą rzeczą jest, że Minorski nie został (tak jak szereg innych rosyjskich uczonych, którzy opuścili Rosję po Rewolucji Październikowej) napiętnowany przez władze, mimo że jako były dyplomata carski, który de facto uciekł z kraju w czasie Rewolucji, jak najbardziej nadawał się właśnie do napiętnowania. Świadczy o tym zarówno fakt, że był powszechnie cytowany, a jego nazwisko umieszczono również w słowniku turkologów rosyjskich autorstwa A. N. Kononova (zob.