Haloplankton – plankton wód morskich, w odróżnieniu od słodkowodnego limnoplanktonu.
Ze względu na głębokość pod powierzchnią wody środowisko morskie dzieli się na: toń wodną – pelagial dno – bental
Haloplankton żyjący w warstwie powierzchniowej przystosował się do warunków w następujący sposób: część glonów morskich (np. Ditylum brightwelli oraz Pyrocystis noctiluca) potrafi zamienić dwuwartościowy (Ca2+, Mg2+) na jednowartościowy (Na+, K+) w soku komórkowym i tym samym może regulować prędkość opadania ciężar właściwy zbliżony do ciężaru wody wykształcenie wyrostków zwiększających powierzchnię
Strefy biologiczne toni wodnej i warunki życia Strefa nerytyczna Wody tej strefy charakteryzują się dużą zmiennością zasolenia i temperatury. Zamieszkują ją gatunki euryhalinowe i gatunki eurytermiczne, tj. tolerujące wahania tych czynników. W wyniku bezpośredniego kontaktu z lądem spływy rzeczne i powierzchniowe wody wprowadzają dużo biogenów, powodując wysoką produktywność fitoplanktonu. Strefa ta, zaliczana jest do najżyźniejszych i najbardziej produktywnych.