Zespół ponikła błotnego, szuwar ponikła błotnego (Eleocharitetum palustris) – syntakson w randze zespołu budowany przez słodkowodny makrofit: ponikło błotne. Należy do klasy zespołów szuwarowych Phragmitetea. Ze względu na podobieństwo zajmowanych siedlisk przez ponikło błotne i formę lądową przęstki pospolitej, niegdyś włączany do zespołu Heleochareto-Hippuridetum vulgaris=Eleocharito palustris-Hippuridetum, a nawet szerokiego syntaksonu Scirpo-Phragmitetum Koch 1926.
Charakterystyka Niski szuwar zajmujący stosunkowo płytkie (kilkadziesiąt cm głębokości) wody stojące różnych typów zbiorników, np. starorzecza. Wymaga wód stosunkowo żyznych (jeziora eutroficzne, jeziora mezotroficzne) o odczynie obojętnym lub zasadowym. Podłoże mineralne (piasek, żwir), czasem wydeptywane. Zespół cechuje się nieznaczną produkcją biomasy i odgrywa mało istotną rolę w lądowaceniu zbiorników wodnych.