Historia pojęcia Opisy niezwykłych, dziwacznych cech osobowości krewnych osób chorych na schizofrenię przedstawił już Kraepelin w 1896 roku. Cechy te nazywano schizotymią (Kretschmer) lub schizoidią (Bleuler). Pojęciami schizotypu (schizofrenicznego fenotypu) i zaburzeń schizotypowych posłużył się w 1953 roku Sándor Radó w swojej psychodynamicznej klasyfikacji zaburzeń zachowania. Dla Rado schizotyp był „psychodynamiczną ekspresją genotypu schizofrenicznego”. Zbliżoną koncepcją była koncepcja schizotaksji Paula E. Meehla, zakładająca istnienie predyspozycji genetycznej do deficytu integracji neuronalnej (schizotaksji), która skompensowana daje obraz schizotypii, a zdekompensowana prowadzi do psychozy schizofrenicznej. W 1979 roku kryteria zaburzenia schizotypowego przedstawili Robert Spitzer i wsp. Autorzy ci uporządkowali niejasną pozycję zaburzeń z pogranicza (borderline), wyodrębniając z tej grupy zaburzenie osobowości typu borderline i zaburzenie schizotypowe (odpowiadające wcześniej używanemu pojęciu schizofrenii borderline). Kryteria Spitzera zostały wykorzystane w klasyfikacji DSM-III.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Schizofrenia Schizotypowe